தமிழகத்தில் ஆட்சியை கைப்பற்ற போவது ஜெயலலிதாவா, கலைஞரா?

மழைக்கு முன்னால் வருகிற ஈசல்களைப் போல தமிழக சட்ட மன்றத் தேர்தலுக்கு முன்னர் கருத்துக் கணிப்புகள் வரத் தொடங்கி விட்டன. மழைக்கு முன் வருகிற மண்வாசனையைப் போல என்று கூடச் சொல்லலாம்தான். ஆனால், கருத்துக் கணிப்புகளில் மண்வாசனை இருப்பதில்லை. அதாவது மக்களின் மனம் வெளிப்படுவதில்லை.

இந்தியத் தேர்தல் வரலாற்றை எடுத்துக் கொண்டு பார்த்தால் இந்த உண்மை எளிதாகப் புரியும்.

நான்கு மாதங்களுக்கு முன்னர் நடந்த பீகார் சட்டப் பேரவைத் தேர்தலின் போது 13 கருத்துக் கணிப்புகள் ஊடகங்களில் வெளியிடப்பட்டன. அவை பா.ஜ.க. கூட்டணி 168 இடங்களைப் பிடிக்கும் எனக் கணித்தன. தேர்தல் முடிவுகள் வெளியான போது பா.ஜ.க. கூட்டணி வெறும் 58 இடங்களையே பெற்றிருந்தது.

2015-இல் நடைபெற்ற டில்லிச் சட்டப் பேரவைத் தேர்தலின் போது நடத்தப்பட்ட 10 கருத்துக் கணிப்புகளில் ஆறு கணிப்புகள் பாஜக குறைந்த பட்சம் 31, அதிக பட்சமாக 47 இடங்களைப் பெற்று ஆட்சி அமைக்கும் எனக் கூறின. ஆனால், பா.ஜ.க. பெற்றது மூன்று இடங்கள்.

untitled-12009-ஆம் ஆண்டு நடைபெற்ற மக்களவைத் தேர்தலில் 274 இடங்களைப் பெற்று தேசிய ஜனநாயகக் கூட்டணி ஆட்சி அமைக்கும் என ‘அவுட்லுக்’ வார இதழ் கருத்துக் கணிப்பு வெளியிட்டது. மன்மோகன்சிங் மீண்டும் ஆட்சிக்கு வந்தார். இனிமேல் நாங்கள் கருத்துக் கணிப்புக்களே வெளியிட மாட்டோம் என அவுட்லுக் அறிவித்தது.

வரலாற்றைக் கூர்ந்து பார்த்தால் 1996, 1998, 1999 தேர்தலுக்குப் பின்னர் வந்த எந்தத் தேர்தலிலும் கருத்துக் கணிப்புகளின் யூகங்கள், தேர்தல் முடிவுகளுக்கு நெருக்கமானதாக இருந்ததில்லை.

அதற்குப் பின்னர் வெளிவந்துள்ள கருத்துக் கணிப்புகளுக்கும் யதார்த்தத்திற்குமான இடைவெளி 10 இடங்களோ, 20 இடங்களோ அல்ல; 10 சதவீதமோ, 20 சதவீதமோ அல்ல; மிகப் பிரமாண்டமானது என்பதற்கான நிரூபணங்கள் இவை. இந்த இடைவெளி எண்களுக்கிடையிலான இடைவெளி மட்டுமல்ல, கருத்துக் கணிப்பை நடத்துபவர்களுக்கும், வாக்காளர்களுக்கும் இடையிலான இடைவெளி.

இந்த இடைவெளி, மக்களுக்குக் கருத்துக் கணிப்பின் மீதிருந்த நம்பகத் தன்மையை விழுங்கி விட்டது. நம்பகத்தன்மை நழுவிப் போனது மட்டுமல்ல, அங்கு சந்தேகங்களும் முளைத்தெழுந்து விட்டன. அந்த சந்தேகங்களில் முதன்மையானது, கருத்துக் கணிப்பை நடத்துபவர்கள் தேர்தலில் தாங்கள் காண விரும்பும் முடிவுகளுக்கு ஏற்ப கருத்துக் கணிப்பின் முடிவுகளைக் கட்டமைக்கிறார்களோ என்பது.

அண்மையில் ஓர் அமைப்பு வரவிருக்கும் தமிழக சட்டப் பேரவைத் தேர்தல் குறித்து ஒரு கருத்துக் கணிப்பை வெளியிட்டுள்ளது. யார் தலைமையில் ஆட்சி அமையும் என்ற யூகத்துக்கு தி.மு.க. அணிக்கு 37.7 சதவீதம் பேரும், அ.தி.மு.க. அணிக்கு 35.7 சதவீதம் பேரும் ஆதரவு தெரிவித்துள்ளனர். மக்கள் நலக் கூட்டணிக்கு 5.4 சதவீதம் பேரும், பா.ம.க. அணிக்கு 2.2 சதவீதம் பேரும் ஆதரவு தெரிவித்துள்ளனர்.

இன்று வாக்களிப்பதாக இருந்தால் எந்தக் கட்சிக்கு வாக்களிப்பீர்கள்? என்று மக்களிடம் கேள்வி கேட்கப்பட்டது. அந்தக் கேள்விக்கு அ.தி.மு.க. ஆட்சி மீண்டும் அமைய வாக்களிப்போம் என்று 33.3 சதவீதம் பேர் கூறியுள்ளனர். தி.மு.க.வுக்கு வாக்களிப்போம் என்று 33.1 சதவீதம் பேர் கூறியுள்ளனர் என்கிறது அந்தக் கணிப்பு.

தி.மு.க. அணி என்ற ஒன்றே இன்னும் உருவாகவில்லை. அதில் யார், யார் இடம் பெறுவார்கள் என்பதை அந்தக் கட்சிக்காரர்களாலேயே கூட உறுதியாகச் சொல்ல இயலவில்லை. அப்படியிருக்க, அதற்குள் எப்படி மக்கள் அதன் தலைமையில் ஆட்சி அமையும் என்று கருத்துத் தெரிவித்தார்கள் என்பது விளங்கிக் கொள்ள முடியாத புதிர்!

ஒருவேளை, தி.மு.க. கூட்டணி என்பது மக்களவைத் தேர்தலின் போது இருந்த கூட்டணியைக் குறிக்கிறதா? அப்படியென்றாலும் அதற்குப் பின் அதிலிருந்த விடுதலைச் சிறுத்தைகள், மனித நேய மக்கள் கட்சி ஆகியவை விலகிக் கொண்டு விட்ட நிலையில் இந்தக் கணிப்பு பொருந்துமா? அதுவும் இடைவெளி இரண்டு சதவீதமே இருக்கும் நிலையில்.

அ.தி.மு.க. அணி என்ற ஒன்றும் இன்னும் அதிகாரபூர்வமாக உருவாகவில்லை. சூழ்நிலைக்கு ஏற்ப முடிவு என்பதுதான் அதன் அதிகாரபூர்வ நிலை. கூட்டணி என்பதைப் பற்றிய யூகங்களுக்குக்கூட இடமளிக்காமல், அந்தக் கட்சி போட்டியிட விரும்புபவர்களிடம் விருப்பு மனுக்கள் வாங்கத் தொடங்கி விட்டது. நிலைமை அப்படியிருக்கும் போது, அதற்கு ஆட்சி அமைக்க வாய்ப்பில்லை என்ற முடிவுக்கு எப்படிக் கருத்துக் கணிப்பாளர்கள் வருகிறார்கள்?

பா.ம.க. அணிக்கு… என்கிறது கருத்துக் கணிப்பின் முடிவு. பா.ம.க. தனித்து அல்லவோ போட்டியிடுகிறது! அங்கு ஏது அணி?

அ.தி.மு.க. ஆட்சி மீண்டும் அமைய வாக்களிப்போம் என்று சொல்வோர் எண்ணிக்கை அதிகம். அப்படியிருக்க, எப்படி தி.மு.க. அணி ஆட்சியமைக்கும் என்பது இன்னொரு சுவாரஸ்யமான முரண்பாடு!

இதே அமைப்பு 2011 தேர்தலிலும் ஒரு கணிப்பை வெளியிட்டது. அப்போது அது தி.மு.க. அணிக்கு 70 இடங்கள் கிடைக்கும் என்றது. கிடைத்தது அதில் பாதிக்கும் கீழே (31).

இந்தியச் சூழ்நிலையில், இன்று மேற்கொள்ளப்படும் கருத்துக் கணிப்புகள் மூலம், பெரும்பாலும் சரியான யூகங்களுக்கு வர முடிவதில்லை. அதனால், அவை பெரும்பாலும் ஊடகங்களின் பரபரப்பு மனோபாவத்திற்குத் தீனி போடுபவையாகவோ அல்லது விற்பனைக்கு உதவுபவையாகவோ மட்டுமே இருக்கின்றன.

கருத்துக் கணிப்புகள் ஏன் பொய்க்கின்றன?

பொதுவாக, கருத்துக் கணிப்புகளின் போது கிடைக்கும் தரவுகளைப் பயன்படுத்தி முடிவுக்கு வர Cube law என்ற ஒன்றைப் பயன்படுத்துவது வழக்கம். இந்த முறை இரு கட்சிகள் பிரதானமாக இருக்கிற நாடுகளில், அதிலும் குறிப்பாக கட்சிகளுக்கு பதிவு செய்து கொண்ட ஆதரவாளர்கள் (Registered Voters) இருக்கிற அமெரிக்காவில் பலனளித்திருக்கிறது. பல கட்சிகள் கொண்ட இந்தியாவில் இந்த விதியில் சிறு மாற்றங்கள் செய்து பயன்படுத்த வேண்டியிருக்கிறது.

ஆளும் கட்சி, அதற்கு எதிராக இருக்கும் அணிகள் எல்லாம் ஒரு கட்சி எனக் கொள்ள வேண்டியிருக்கிறது. அந்தக் கட்சிகள் எத்தனை தூரம் ஒற்றுமையாக இருக்கின்றன என்பதைக் கணக்கிட ஒரு குறியீடு (Index of opposition unity) ஒன்றைக் கணக்கிட வேண்டியிருக்கிறது.

இந்தியாவில் சில கட்சிகள் தேர்தலுக்குத் தேர்தல் அணி மாறி நிற்பதால் அதன் பலத்தை துல்லியமாகக் கணக்கிட முடிவதில்லை. ஒன்றுக்கு மேற்பட்ட ஊகங்களின் அடிப்படையில் கணிப்புகளை மேற்கொள்ளும் போது அவை தவறாகி விடும் வாய்ப்புகள் அதிகரிக்கின்றன. தேர்தலில் அலைவீசும் போது Cube law பயனுள்ளதாக இருப்பதில்லை.

இந்தியத் தேர்தல் முறையில் பெரும்பாலும் மக்கள் உள்ளூர் காரணிகளின் (பிரச்சினைகள், ஜாதிப் பிரிவுகள், வேட்பாளரின் செல்வாக்கு) அடிப்படையில் வாக்களிப்பதால் ஒட்டு மொத்தமான கணிப்புகளை விட தொகுதிவாரியாக மேற்கொள்ளப்படுகிற கணிப்புகளே ஓரளவிற்குச் சரியாக இருக்கும்.

வாக்காளர்கள் கோடிக் கணக்கில் இருக்கும் போது, சில ஆயிரம் சாம்பிள்கள் எப்படிப் போதுமானதாக இருக்கும் என்பது மக்களின் மற்றுமொரு சந்தேகம். புள்ளியியல் விதிகளைச் சரியாக, பொருத்தமாகப் பின்பற்றினால் தமிழகத்திற்கு 5000, 6000 சாம்பிள்கள் போதுமானதே. ஆனால், அவை பிரதிநிதித்துவ முறையில் அமைந்திருக்க வேண்டும்.

வாக்காளர் பட்டியல் அடிப்படையில் மட்டுமல்லாமல், ஜாதி, பால், வயது இவற்றின் பிரதிநிதித்துவம் சாம்பிள்களில் பிரதிபலிக்க வேண்டும்.

கருத்துக் கணிப்புகளை நடத்தும் முறையும் (Methodology) கவனத்தில் கொள்ளப்பட வேண்டிய ஒன்று. இந்திய கலாசாரத்தில் மக்கள் பெரும்பாலும், தனிப்பட்ட நேர் பேட்டிகளில் ஆளுங்கட்சிக்கு எதிராக (அது எந்தக் கட்சியாக இருந்தாலும் சரி) வெளிப்படையாகத் தம் எண்ணங்களைத் தெரிவிப்பதில்லை. (கூட்டமாகச் சேர்ந்து போராட அவர்கள் தயங்குவதில்லை என்பது வேறு விஷயம்). அவர்களிடமிருந்து பெறப்படும் பதில்களின் நம்பகத்தன்மை, அவற்றில் காணப்படும் முரண்பாடின்மையைப் பொறுத்தது.

அதை அளவிட கணிப்பாளர்களிடம் ஒரு கண்ணுக்குத் தெரியாத அளவுகோலும் இருக்க வேண்டும். முரண் அதிகம் உள்ள பதில்களை முற்றாக நிராகரிக்கும் துணிவும் வேண்டும்.

கருத்துக் கணிப்பிற்குக் கிடைத்த வரவேற்பின் காரணமாக, அறிவியல் முறைகளை முழுமையாகப் பின்பற்றாமல், தலைக்குத் தலை அதை நடத்த முற்பட்டதால், அது இன்று Law of diminishing returns-படி அதன் பலன் குறைந்த நிலையை எட்டியிருக்கிறது.

ஒரு கருத்துக்கணிப்பை நடத்தும் போது மேற்கொள்ளும் நடவடிக்கைகளை பட்ஜெட், கால அவகாசம், களப்பணியாளர்களின் திறன், பணியில் அவர்களுக்கு இருக்கும் உறுதிப்பாடு இவையும் தீர்மானிக்கின்றன.

எனவே, இன்று கருத்துக் கணிப்புகள் குறித்து அதிகம் கவலை கொள்ளத் தேவை இல்லை. ஆனால், அதைச் சாக்கிட்டு ஊடகங்கள் பரபரப்பேற்படுத்துவதைத் தவிர்க்க ஏதாவது ஒருவிதமான நெறிப்படுத்தல் தேவை.

இந்தியச் சூழ்நிலையில், இன்று மேற்கொள்ளப்படும் கருத்துக் கணிப்புகள் மூலம், பெரும்பாலும் சரியான யூகங்களுக்கு வர முடிவதில்லை. அதனால், அவை பெரும்பாலும் ஊடகங்களின் பரபரப்பு மனோபாவத்திற்கு தீனி போடுபவையாகவோ அல்லது விற்பனைக்கு உதவுபவையாகவோ மட்டுமே இருக்கின்றன.

LEAVE A REPLY